Janšojski bog
Regionalny pśedgódowny nałožk źiśetka jo w dolnołužyskem drastwowem regionje jano hyšći w Janšojskej gmejnje žywy wóstał. Wón źo slědk na tradiciju pśězdow, w kótarychž su se źowća jsy wót srjejź oktobra až do popjelneje srjody kuždy wjacor w burskem domje zmakali. Srjodu do gód jo se wótměła slědnu pśědu lěta, źož jo se nejstarše źowćo abo ta, kótaraž by se znowa wóženiła, wót drugich ako źiśetko pśewoblekała.
Drastwa „Janšojskego boga“ zestaja se z nejrědnjejšych źělow dolnoserbskeje drastwy. Wósebnje wupominajuce jo głažk. Jen pyšnje swajźbaŕske girlandy a wěnce 3 družkow. Pśed běłym rubišćom zakšyte woblico wise hyšći pisane banty a rjeśaze. Nichten njedejał źiśetko spóznaś.
Nad cerwjeneju bantrobu pśitykujotej dwě běłej šorcy a hyšći k tomu 4-5 pisanych wušywane banty drugich kóšulow. Pśewóźujo se „Janšojski bog“ wót źowćow, kótarejž nosytej pśědu. Zgromadnje du wót domu a pśipowěźitej ze zwónaškom swójo pśichadanje.
W ruce źaržy źiśetko z pisanymi bantami wobwitu brjazowu witku, z kótarymž bijo do woknow domow. Pśewóźowaŕki cakaju wence.
Mjelcecy wobraźujo „Janšojski bog“ źiśam ze swójogo pśi rucnika njasonego balika gjarsć słodkich darow starjejšeju a stareju starjejšeju z witkom, aby ze swójeju mócu za nowe lěto strowosć a gluku žycyli.